Skip to content

Op zoek naar de Plastic Soep; aan boord van de Beagle

4 mei 2010

Op deze blog hebben Arend en ik al regelmatig verteld over onze bevindingen ten aanzien van de Plastic Soep. Maar door velen worden wij nog steeds gevraagd naar onze (zeil)ervaringen aan boord van de Beagle. Ondanks dat we al weer enkele weken terug zijn wil ik jullie een korte impressie niet onthouden.

Naast al het onderzoek naar de Plastic Soep was het leven aan boord van de Beagle natuurlijk heel bijzonder. Het was een onvergetelijke reis, ik voel me echt een bevoorrecht persoon. Drie weken op zo’n prachtig zeilschip midden op de Indische Oceaan is een once-in-a-lifetime ervaring. Zo zijn bijvoorbeeld het meehelpen met het zeilen en het klimmen in de mast heel bijzonder. Na een korte klimcursus mag je de mast in, maar ik moet toegeven dat ik het bijna 50 m hoge topje van de middenmast niet gehaald heb. Die jacobsladder aan het einde is toch wel eng en beweeglijk. Ook het kijken naar zee, wind, vogels en (vliegende) vissen verveelt nooit. Dolfijnen hebben we alleen in de haven van Fremantle gezien. Na een korte inslingerperiode (zo heet dat aan boord) hebben zowel Arend als ik nauwelijks last gehad van zeeziekte. Gelukkig maar, want dat is niet te voorspellen.

Het was echter niet alleen maar rozengeur en maneschijn, zo kruiste de tyfoon Imani het pad van de Beagle. Met slechts enkele zeilen gehesen werd zoveel mogelijk langs deze tyfoon gevaren, want nabij het oog van de tyfoon waren de windsnelheden gemiddeld 70 knopen (met uitschieters nog 50-100% harder!) en de golven zo’n 14 meter. Uiteindelijk ging de Beagle op zo’n 90 mijl van het oog en waren de gemiddelde windsnelheden zo’n 50 knopen. Ook nog geen pretje. De Beagle stampte enorm, de boeg ging wel zo’n 10 meter op en neer. We mochten alleen aangelijnd aan dek. Elke keer als de boeg in de golven klapte ging er een soort siddering door het staal van de romp. Dan hoop je maar dat de klinknagels goed vast zitten. Ik sliep gunstig, ongeveer in het midden van het schip. Degenen in het voorschip daarentegen, kwamen ’s nachts vaak los van hun bed. Dat is misschien even in de Efteling wel leuk, maar niet de hele nacht op een zeilschip. Uiteindelijk ging de storm voorbij en kwamen de prachtige zonsondergangen weer terug. Het binnenlopen van de haven van Port Louis op Mauritius was ook speciaal. Enerzijds is het een mooi moment om na 3 weken onafgebroken water zo’n mooi eiland te zien, anderzijds realiseer je je dat er een einde komt aan een hele bijzondere periode. De gehele reis, maar vooral ook de enerverende gesprekken met alle wetenschappers, gasten en crew aan boord, zullen me altijd bijblijven. Ik bedank dan ook iedereen die daaraan heeft bijgedragen.

Advertenties
3 reacties leave one →
  1. Hiske Veldhorst-Wevers permalink
    16 mei 2010 7:50 pm

    Hey Haico,

    Leuk om je op tv voorbij te zien komen!
    Zeker met zo’n goed doel.

    Groet,
    Hiske Wevers

  2. Marieke Huijsmans permalink
    16 mei 2010 7:57 pm

    Hoi Haico,

    Super dat je dit hebt kunnen/mogen doen. Ziet er erg indrukwekkend uit.

    Hartelijke groetjes,

    marieke

  3. Cees Brouwer permalink
    16 mei 2010 11:03 pm

    Hallo,
    Ik heb naar de bewust de uitzending uitgekeken en gezien, ik moet eerlijk zijn, het onderzoek
    als getoond heeft wellicht voor jullie nieuws heeft gebracht maar voor de geïnteresseerde kijker, welke ook met deze ( soup) materie bezig is totaal niet.
    Ik zag jullie met een amateuristisch net vissen, ik zou willen weten, de invoer opening van het net ( oppervlakte in cm2) van het net, de tijdsduur van het vissen, de snelheid, en diepte, en het gewicht aan plastic wat gevangen is, en plastic soort. Verder wat was het zoutgehalte in het water ter plaatse ? Dat is n.l. ook niet getoond, het is niet in iedere zee het zelfde. Jullie opmerking over de gevangen plastic samenstelling “het zal wel PE en PP zijn, omdat beide materialen een sg hebben onder 1 en al in zoet water drijven , en zeker in zeewater, dat is op TV niet zichtbaar onderzocht. Een beetje kunststof man kan met simpele hulpmiddelen welke aan in het kombuis van ieder schip aanwezig is al vaststellen of het PP betreft of PE. Kortom de meneer van AVR is een afvalverwerker, en zeker geen kunststof deskundige, en de meneer van Bos Kalis is zand opzuig deskundige, en bleek ook al geen kunststof man. Kortom, sorry geen ideaal koppel voor het uitvoeren van een degelijk wetenschappelijk onderzoek, het onderzoek als getoond is voor mij onvoldoende en is geen richtlijn m.b.t. de haalbaarheid van een dergelijk ( wereld probleem) project.
    Het afdoen, van je moet kunststof aan de bron scheiden, is juist, maar wel simpel gedacht goed voor de toekomst , maar voor het oude bestaande wereld probleem is een andere visie nodig.

    Als u er prijs op stel ben ik ben bereid om met u beide hierover van gedachten te wisselen.
    Cees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: